بخواب دل من ...

بخواب دل من،

 كه آسمان همیشه هست،

 كه گریه همیشه هست ،

 كه كوه همیشه هست ، كه درد هم...

بخواب دل من ،

 كه تمرین ندیدن بر تو مبارك ..

.كه ندیدن و نشنیدن بر تو مبارك...

. كه خاكستری شدن بر تو مبارك.

بخواب ،

 مثل آن كودكی كه پیچیده در زهدان مادر و رخ بر تابیده از دنیا...

 گره خورده در تن خویش...

دیگر نخواهم گفت دلم گرفته ..

.دیگر نمیگویم دلم میسوزد...

 دیگر نخواهم گفت دل تنگم ،

 دلم تنگ نمیشود نه برای دستی ...

نه برای مهری...

 نه برای نگاه معصوم كودكی ،

 نه برای ماندن و رفتن ...

 دیگر سراغ بیداریت نمیآیم ...

بخواب...

بخواب دل من...

زین پس منم و بیدلی !

 من و زیستن بدون دل ،

 دلی كه فقط برایم سوختن داشت و سایش...

سوختن داشت و شبهه ...

وقتی قامت رشیدی را خم شده ببینی ..

یا وقتی ببینی كه ویرانی هم ،  خراب میشود...

 وفتی همواره ببینی و ببینی و " بغض بباری" در دلت ،

 چه سود از داشتن دل ، همان بهتر كه "بی دل" باشی و" بی آن" سر كنی  ...

دلت دیگر بهانه نمیگیرد...

میشوی یك راننده ی بیخیال سوار بر ماشین خوشرنگی كه صدای

 سیستمش ، گوش " خیابان " را میخراشد و می شوی همان عروسكی

 كه  جلوی ماشین تاب میخورد و

 می خندد... ومی خندد... ومی خندد...و میخندد.

بخواب دل من....

بخواب....

حتی پس از مرگ هم دیگر " تو" را نمی خواهم  ... " اهدایت "میكنم اگر

لایق اهدا  باشی